Incontinentie wordt door de internationale continentie society gedefinieerd als onvrijwillig, sociaal onaanvaardbaar urineverlies. Zeggen dat dit een belangrijk probleem kan zijn op allerlei vlakken behoeft geen uitleg. Het sociale leven wordt geremd omdat uitstapjes, sportieve activiteiten, feestelijkheden e.d. gewoonweg iets worden om tegenop te zien.

Altijd weer die angst, ben ik goed beschermd, komt het niet door mijn kleren, is er niemand die het ruikt...Het continu moeten dragen van protectie kan huidproblemen geven en mede oorzaak zijn van het ontstaan van urineweginfecties. Doorligwonden bij bedlegerigen door natte pampers. Met andere woorden, zowel psychisch als lichamelijk is incontinentie een niet te onderschatten probleem.
Het komt voor bij mannen en vrouwen, al zijn de oorzaken meestal verschillend.

Incontinentie bij vrouwen

We moeten de incontinentie in 3 groepen indelen :

  1. Stress incontinentie.
    Dit is urineverlies bij hoesten, lachen, persen, iets opheffen, sporten, soms zelfs al goed doorstappen, m.a.w. alles waarbij er stress = druk op de bekkenbodem komt. 
    De oorzaak van dit probleem is dan ook een verzwakking van de bekkenbodemspieren. 
    Dit kan ook weer verschillende redenen hebben: zwangerschap en bevalling, chirurgie, leeftijd, hormonale veranderingen.
    Lees meer over stress incontinentie
     
  2. Urge incontinentie ofwel aandrangsincontinentie. 
    Het betreft een oncontroleerbare drang om te moeten plassen, om vervolgens niet meer op tijd op het toilet te geraken. 
    Ook hier zijn er veel verschillende mogelijke oorzaken : een blaasinstabiliteit, operaties of bestraling in het kleine bekken, neurologische problemen, blaaspoliepen, blaasontsteking, leeftijd speelt een rol, hormonale veranderingen.
    Lees meer over urge incontinentie
     
  3. Gemengde incontinentie, waarbij de 2 voornoemde factoren aanwezig zijn.
     

Om het soort incontinentie in kaart te brengen en de best mogelijke behandeling aan te bieden worden er altijd enkele onderzoeken uitgevoerd.

Eerst een klinisch onderzoek uiteraard, om te kijken naar de positie van de blaas, is er een verzakking van de blaas (cystocoele) of van het rectum (rectocoele)? In welke conditie is het slijmvlies? Hoe staat het met de baarmoeder?

Het is mogelijk dat we U vragen enkele dagen bij te houden hoeveel u plast per keer, dit noemen we een mictiedagboek. Via een echografie zal gekeken worden of U de blaas kunt leegplassen. Ook de nieren kunnen op deze manier worden gecontroleerd. Om alle mogelijke oorzaken van de incontinentie op te sporen, zijn ook volgende onderzoeken onontbeerlijk:

Blaasonderzoek (cystoscopie)

Inwendig onderzoek van de plasbuis, de prostaat en de blaas

Urodynamisch blaasonderzoek

Testen van de werking van de blaas, de sluitspier en het plasmechanisme

Is er sprake van een blaassteen, een blaaspoliep, een overactieve blaas of verzwakking van de bekkenbodemspieren?  Deze onderzoeken gebeuren ambulant door de uroloog zelf, de resultaten zullen altijd onmiddellijk met U worden besproken.